haantjezegt

Haantje zegt!

Alles is af, nu de baby nog… May 30, 2012

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 9:31 pm

Het kamertje

Alles staat klaar voor ons Kuikentje. Het kamertje is helemaal af, de kleertjes gewassen, de hoezen van de kinderwagen naar de stomerij gebracht. Het enige wat we nu nog moeten doen is zorgen dat het Kuikentje nog wat spekkies kweekt. O ja, en afstuderen. Ach, kleinigheidje…

De kamer had nog wat voeten in de aarde… Het begon er al mee dat het kamertje wat we eerst in gedachten hadden te klein was voor de meubeltjes die we hadden gekocht. Typisch iets voor mij: mooie meubeltjes! Kopen! Hoezo ‘past het wel’? Niet dus. Dus werd de studeerkamer leeggeruimd, de slaapkamer volgepropt en voila! De babykamer! Op zolder had ik nog een oranje hemeltje liggen die mijn oma voor mijn puberkamer had gemaakt. Al voordat we het geslacht wisten, wisten we al dat het hemeltje de basis zou worden voor de kleuren van het kamertje. We zochten een mooie lichtblauwe verf uit bij het hemeltje, schilderde de muur en ach, het kamertje was al bijna af! Dachten we…

Mijn moeder, een genie als het gaat om interieurideeën, kwam met het idee om op één muur kurk te plakken. Nadat ik Hyl had overtuigd werd het kurk besteld en kon er geplakt worden. Wat zo simpel leek, werd een klus van een dag, het stoom kwam uit Hyl z’n oren maar het was prachtig! Nu was het kamertje écht bijna af! Het enige wat nog moest gebeuren was de naam van ons Kuikentje op de muur en wat figuren. Ik had er prachtige sjablonen voor besteld, dus dat zou een makkie worden. Even plakken, even schilderen, eraf trekken en hoppa! Kamertje af! En inderdaad, even plakken en even schilderen. Maar even eraf trekken? Ik trok zo vier lagen latexverf mee. Wat bleek? Mijn buurman, de stukadoor, wist te  vertellen dat de muren waarschijnlijk, nadat ze waren gestuukt, waren behandeld met een goedje waardoor het stuukwerk sneller droogt. Één nadeel: door het poederlaagje wat dan op de muur ontstaat hecht niks meer goed, latex dus ook niet. De vorige bewoners hadden dit gedaan en er overheen geschilderd, dus wisten wij veel! Hoe dan ook was dit voor mij één groot drama. Lang leve de hormonen. Het kamertje was bijna af en nu ‘helemaal verpest’. Ja, relativeren behoort ook tot het verleden heb ik al gemerkt…

Gelukkig kon de buurman het vrij gemakkelijk herstellen en na onze vakantie kon ik verder met het kamertje. De sjablonen durfde ik niet meer aan, dus heb ik alles met een beamer geprojecteerd en met een penseel overgetrokken. Wat een monnikenwerk! Maar het is prachtig geworden. De gordijntjes hangen ondertussen ook, dus nu is echt alles af! Alleen de baby nog…

 

Van een klein kriebeltje tot blauwe plekken!

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 9:00 pm

Dinsdag 31 januari, 15 weken zwanger. Op mijn werk hadden we een presentatie van een belangrijk onderzoek. Aandachtig zat ik te luisteren naar de neuroloog toen ik iets voelde kriebelen. Mijn darmen, dacht ik nog. Ik schonk er niet te veel aandacht aan. Tot ik het nog een keer voelde, en  nog een keer. Steeds op dezelfde plek. Zou dit dan mijn Kuikentje zijn? Dagen gingen er voorbij dat ik niks voelde. Heel af en toe was dat zachte gekriebel er weer en dan weer een hele tijd niks. Ik bleef twijfelen of dit nou mijn kindje was of niet. Maar het gekriebel werd steeds harder, tot er geen twijfel meer over mogelijk was: die kleine druktemaker in mijn buik liet eindelijk iets van zich horen! Nou ja voelen, maar toch!

In de weken daarop had het Kuikentje nog alle ruimte om allerlei acrobatische kunstjes uit te halen, daar ging ’t Kuikentje weer, hoor! Dubbele salto achterwaarts met schroef! Kuikentje probeert het nog steeds, maar met 31 weken is er toch echt minder ruimte voor. Dat leidt tot grappige taferelen, mijn buik zwaait soms alle kanten op. Maar voor dit moedertje wordt het wel steeds minder comfortabel! Vorige week had ik zoveel pijn op één plek, net boven mijn navel, dat ik toch maar even de verloskundige belde. “Tja, een ‘blauwe plek’ op je baarmoeder” was het antwoord. Schijnbaar kan dat dus ook, ik leer iedere dag weer nieuwe dingen! Kuikentje trapt (of slaat, ik heb geen idee of het voeten, handen, ellebogen of wat dan ook zijn) steeds op één plek en daar ontstaat een beurse plek. En dat doet pijn. Heel veel pijn. Maar het betekent ook dat ik een lekker actief kindje aan het maken ben, dat is nog wel het belangrijkste! Daarin lijkt Kuikentje overigens op papa, volgens mijn schoonmoeder was hij ook al zo’n druktemaker in de buik.

Iedere dag bedenkt dat Kuikentje van ons ook wel weer iets nieuws om te doen. Zo werd ik afgelopen zaterdag wakker, keek naar mijn buik en dacht ‘goh… dat ziet er ook raar uit…’. Die gekke baby lag helemaal aan de rechterkant. Links was ik haast niet meer zwanger, rechts des te meer! Ik heb er maar snel een foto van genomen, zoiets idioots had ik nog nooit gezien! Ik stuurde de foto naar mijn moeder waarop zij antwoordde ‘Ja, dat deed jij nou ook altijd toen je bij mij in de buik zat’. Een mooie mix tussen papa en mama, dus!

 

Even bijpraten! May 11, 2012

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 3:20 pm
Kuikentje

Zwaai, zwaai!

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik wat heb geschreven, dus hoog tijd om weer even bij te praten! De laatste keer dat ik wat schreef was na onze 20 weken echo, dat was op maandag 12 maart. Sindsdien is er een hoop gebeurt, maar ben ik vooral flink gegroeid! En dat voel ik. Vandaag ben ik precies 29 weken zwanger, ik zit dus net in het derde trimester. Overal lees je dat het nu zwaarder begint te worden, dat de afgelopen weken de ‘feestweken’ waren. En daar kan ik al die boeken en sites geen ongelijk in geven! Het begint inderdaad een stuk zwaarder te worden.  Vooral van mijn bekken heb ik nu snel last: iets te lang staan of lopen, het huis schoonmaken, koken en daar is het al: die pijn bij mijn stuitje. Dus ik moet nu echt rustiger aan gaan doen, anders kan ik niet doorwerken tot 36 weken.

Werk en afstuderen, doen we ook nog eventjes…
En dat heb ik nog wel nodig, die 7 weken werken! Behalve mijn afstudeeropdracht, moet ik voor mijn verlof ook nog een nieuwe site opleveren en een publiciteitsplan klaar hebben voor de periode dat ik er niet ben. Bovendien moet ik nog iemand gaan inwerken die mijn werkzaamheden over gaat nemen. Iemand, want ik weet nog steeds niet wie. Ik werk nog maar 7 weekjes, maar volgens mij is er nog niemand echt op zoek naar een vervanger voor me. Zou De Baas zich realiseren dat ik niet zo heel lang meer werk? Met mijn afstudeeropdracht gaat het ein-de-lijk de goede kant op. Vandaag heb ik de enquête naar alle leden verstuurd. Zodra ik die resultaten heb geanalyseerd kan ik aan de slag met het advies. Voor het eerst heb ik het gevoel dat het haalbaar is om het allemaal voor mijn verlof af te hebben. Ook mijn afstudeerbegeleider heeft er alle vertrouwen in. Toch kan ik er nog van wakker liggen, van alles wat ik nog moet doen. Zeker als ik een slechte nacht heb en Kuikentje eerst in mijn blaas staat te stampen (joepie, ieder uur naar het toilet!) en vervolgens mijn maag te grazen neemt (joepie, misselijk van het maagzuur!) lig ik te woelen en te piekeren. Ach, we zien het wel… Over 7 weekjes ga ik hoe dan ook met verlof, of alles nou af is of niet.

Maar nu over belangrijkere dingen!
Voor zover geneuzel over futiliteiten als werk en opleiding, nu belangrijke dingen: KUIKENTJE! Met die kleine druktemaker gaat alles hartstikke goed. Van mama’s ongemakken trekt ons Kuikentje niks aan. Van het feit dat er steeds minder ruimte is, trekt Kuikentje zich al helemaal niks aan: er wordt in mijn buik een dagelijkse show van allerlei acrobatische hoogstandjes vertoond! Hoewel dat, door het ruimtegebrek, steeds vaker gepaard gaat met grof geweld en dus hier en daar een pijntje, vind ik het maar wat gezellig! Sinds een weekje heeft Kuikentje ook bijna iedere ochtend even de hik. En dat vind-ie niet leuk! Ieder hikje wordt gevolgd door een nijdig trapje, waar mama dan weer stiekem om grinnikt. Al met al is het dus dolle pret daar in mijn buik. Wat zal het straks wennen zijn, als ons Kuikentje er is en mijn buik weer helemaal van mij. Gelukkig zal ik me dan geen moment vervelen, als het buiten de buik net zo’n druktemaker is als in de buik!

Het aller-, aller-, allermooiste kindje!
Op vrijdag 20 april hadden we een 3D echo, even stiekem gluren naar het mooiste kindje van het land! Voordat wij aan de beurt waren, mochten oom Armando en tante Jane even naar hun kindje gluren. De grote vraag was natuurlijk: wat wordt het…? Zij zitten stevig op hun prachtige roze wolk, want zij krijgen een meisje! Heerlijk om zo naar ons mooie kleine nichtje te kijken! En daarna was het onze beurt. Terwijl het meestal zo’n ongelooflijke druktemaker is, hielt-ie zich nu rustig. Iets té rustig. Kuikentje lag met de benen, armen én navelstreng voor het gezichtje. Even leek het erop dat we niks te zien zouden krijgen en dat we een weekje later terug moesten komen. Alles hadden we al geprobeerd: ik was al even naar het toilet gegaan, de trap op en af, rondgesprongen, porren, noem maar op: maar niks… Tot daar opeens het snoetje van ons kleintje te zien was! Wat mooi! Wat ik al wist werd meteen bevestigd: het aller-, aller-, allermooiste kindje van het hele land groeit in mijn buik! Met papa’s neus en mama’s lippen!

Dikke Wijven Club
Ons Kuikentje mag zich gelukkig prijzen met vele vriendjes en vriendinnetjes als hij groot genoeg is om te spelen, want veel vriendinnen en kennissen zijn zwanger. Zo hebben we de Dikke Wijven Club, twee lieve meiden die in de loop van de zwangerschap dierbare vriendinnen zijn geworden. Gek genoeg spraken we elkaar bijna nooit voordat we alle drie zwanger waren, maar nu bijna iedere dag! Heerlijk vind ik dat, meiden bij wie ik kan klagen, mijn onzekerheden kwijt kan, gewoon even lekker kletsen of met wie ik de grootste onzin kan delen! Alle drie zijn we zwanger van ons eerste kindje, dus we lopen met veel dezelfde vragen en ervaringen. Voor de Club is het aftellen geblazen: de eerste is over 8 daagjes uitgerekend! Zo spannend; hoe zou Kareltje eruit zien, welke naam hebben ze uitgekozen, wanneer komt-ie nou? Nog eventjes geduld. Volgens Mama Karlijn wordt Kareltje morgen geboren, laten we hopen dat ons geduld niet langer op de proef wordt gesteld!

Volgende keer weer verder, dan zal ik alles vertellen over het avontuur dat de kinderkamer heet…!

 

Het buikje groeit gestaag… March 29, 2012

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 6:52 pm

 

Al op de helft! March 15, 2012

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 11:09 pm

Ons kleine kuikentje

Op vrijdag 9 maart was ik 20 weken zwanger, op de helft dus! Man, wat gaat dat hard zeg. Ik word er ook wel erg zenuwachtig van. Niet dat ik bang ben dat we niet alles op tijd af hebben voor als kuikentje komt, of dat ik nog moet wennen aan het idee. Nee, als we langs Babydump gaan en eens flink inkopen doen dan zijn we klaar voor ons Kuikentje. En verder kan ik niet wachten tot ik dat vrolijk trappelend kleintje in mijn armen kan sluiten. Het gaat mij meer om mijn werk en school. Ik moet nog een paar belangrijke en grote dingen afsluiten, waaronder mijn afstuderen. Door de ongelooflijke moeheid begin dit jaar ben ik erg achter gaan lopen op mijn planning. Ik had al veel verder moeten zijn, terwijl ik nu voor mijn gevoel nog moet beginnen. Daar schrik ik ’s nachts wakker van. Met al mijn verstand probeer ik mezelf dan wijs te maken dat ik nog wel even heb en dat ik er heus wel uit kom. We zullen zien…

Ondertussen groeit het kleintje steeds verder en daarmee ook mijn buik. Veel mensen vinden dat ik al een flinke buik heb. Ik ben er trots op, ik heb lang uitgekeken naar zo’n buik. Maar toch word ik er ook erg onzeker van. Toen ik ongeveer 15 weken zwanger was, riep een wildvreemde vrouw uit ‘Wat?! Nog maar 15 weken en dan zo’n buik!’. Hoe halen mensen het toch in hun hoofd om zulke opmerkingen te maken…? In één van de zwangerschapsbladen die ik opgestuurd heb gekregen staat een heel artikel over dat soort opmerkingen. Ik overweeg om het in z’n geheel over te typen en op Facebook te zetten! Maar wat mij nog wel het meest verbaast is dat de moeders/andere zwangeren nog wel het ergste zijn als het om dat soort opmerkingen gaat! Een mede-zwangere zei, toen ik zo’n 13 weken zwanger was: “Zo! Jij hebt al een flinke buik! Maar ja, jij had natuurlijk al een buikje voor je zwangerschap he?” En bedankt… Nou weegt zij zelf zo’n drie keer mijn gewicht en was er met 20 weken nog niks te zien bij haar, dus misschien is het wel jaloezie, maar dan nog! Ik vond dat een heel kwetsende opmerking.

Maar goed: ik ben hartstikke trots op mijn ‘dikke pens’! En op mijn kleintje. Op maandag 12 maart hadden we de 20 weken echo. Een paar dagen voor de echo bedacht ik me dat ik misschien wel zenuwachtig zou moeten zijn. Het is immers een moment om te checken of alles er wel echt op en aan zit. Maar dat was ik helemaal niet, ik wist gewoon zeker dat het goed zat. Zo zenuwachtig en onzeker als ik de eerste weken van mijn zwangerschap was, zo zeker was ik nu van mijn zaak: ons Kuikentje is perfect. En dat is ook zo. Op de echo was gelukkig niks geks te zien, alles zag er prima uit! En meteen een verklaring voor mijn dikke buik: veel vruchtwater. Nou, weten we dat ook weer!

Ook dit keer kregen we weer veel foto’s en drie prachtige filmpjes. Ik heb die filmpjes al 100 keer bekeken en het blijft zo bijzonder. Ik ben er zo trots op dat ik ze naar iedereen door stuur die ze wil zien. En ook die ze niet wil zien!

 

En het is een…

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 11:05 pm

Een piepklein voetje van 2 cm!

… voor jullie nog een verrassing! Met 16 weken lieten we een pretecho maken. Ik had op internet een adresje in de buurt gevonden en kon echt niet nóg langer wachten! Dus op zaterdag 11 februari, om 10 uur ’s ochtends gingen we weer naar ons kleintje gluren. Zo bijzonder om dat kleine wurmpje, ons kuikentje weer te zien. Maar ook heel onwerkelijk, als ze me had verteld dat dit een

filmpje van iemand anders d’r buik was, had ik het ook geloofd! Maar daar zwom toch écht ons kleintje rond. Wat een gek idee dat dit mensje, met alles erop en eraan 10 weekjes geleden nog maar een vlekje was. Toen moesten we nog veel fantasie gebruiken om te bedenken dat dat ons kindje was, nu leek het zelfs al op Hyl te lijken!

Kuikentje lag lekker met de beentjes over elkaar, dus hield het tot bijna het einde van de echo een geheimpje voor ons. Even dacht ik dat we het helemaal niet zouden zien. Totdat de echoscopiste ‘ah, kijk!’ riep. En ja hoor, we zagen het. Het was niet wat ik had verwacht. Dat verraste de echoscopiste ook, volgens haar hebben de moeders meestal wel gelijk. Ik niet, maar dat kan me geen klap schelen. Normaal gesproken wil ik het laatste woord hebben, ben ik koppig als een ezel en wil ik altijd gelijk hebben. Nu niet, nu ben ik gewoon ontzettend blij met het kleine, prachtige wezentje in mijn buik. Ik moet wel toegeven: ik moest even bijstellen. Toch wel gek, als je zo’n sterk gevoel hebt en dat blijkt opeens anders te zijn.

Hoewel ik eerst dacht dat als ik het geslacht zou weten, ik toch nooit mijn mond

zou  kunnen houden, houden we het toch nog voor de meeste mensen een verrassing. We hebben het onze ouders, broers en zussen verteld. Als ik had geweten dat mensen zo gaan vissen naar het geslacht had ik verder niemand verteld dat we het geslacht al weten. Het is echt om gek van te worden! Ik weet dat ze het niet verkeerd bedoelen, maar waarom mogen we het niet gewoon nog even een geheimpje houden? Het zal er wel bij horen, de komende 24 weken zal iedereen wel een theorie hebben en zal ik steeds op mijn tong bijten…!

Op zondag 4 maart beleefden we een bijzonder momentje: we hoorden voor het eerst thuis het hartje van ons kleintje kloppen. Weken daarvoor had ik al een doppler gekocht omdat ik me zo’n zorgen maakte. Op de site stond dat je met 10-12 weken het hartje wel zou kunnen horen. Helaas, weken lang zocht tevergeefs. Ondertussen waren de zenuwen voorbij, ik voelde al vrolijk getrappel.

Maar met 19 weken kon ik opeens het hartje horen, luid en duidelijk! Nu luister ik er bijna iedere dag naar, gewoon eventjes genieten van dat kleine wonder zoals ik iedere keer geniet van de kleine trapjes en koprolletjes.

 

En nu mag de hele wereld het weten! March 4, 2012

Filed under: Kuikentje — Hanne de Haan @ 11:20 pm

Quinny Speedi Papillon

In de weken voor die Magische 12 Weken hadden we het een paar mensen al verteld, maar nog lang niet iedereen. Nadat we alle opa’s, oma’s, ooms en tantes op de hoogte hadden gesteld van de goede echo, mochten we het de rest van wereld gaan vertellen. Hoewel ik daar natuurlijk erg veel zin in had, voelde het nog steeds heel raar om te zeggen ‘Ik ben zwanger!’. Bovendien vond ik dat het op een leukere manier kon! Dus ik heb op Facebook het volgende bericht gezet: ‘Hyl vroeg nog aan me: hoe wil je morgen je eitje? Gekookt, gebakken of bevrucht. Nooit gedacht dat hij het zo letterlijk zou nemen’. Zelf moest ik erg hard lachen om mijn slechte grap! 😉

Ondertussen hadden we ook het fantastische nieuws gekregen dat onze lieve vrienden A&J, de peetoom en peettante van ons Kuikentje, zelf ook een kindje verwachten! Wat een feest en wat een eer: wij worden peetoom en peettante van hun kleintje! Het was al een ware babyboom in onze omgeving, maar dit is toch wel de kers op de taart! Nu heb ik steeds meer lieve vriendinnen om me heen om alles mee te delen, onzekerheden bij kwijt te kunnen en lekker schaamteloos te klagen over alle zwangerschapskwaaltjes!

Alhoewel… Zwangerschapskwaaltjes… Ik moet zeggen dat ik enorme mazzel heb gehad: ik heb niet veel last gehad! Alleen vanaf ongeveer 12 weken tot ongeveer 16 weken vreselijk moe! Dat was wel vervelend, maar vooral heel lastig. Mijn ogen vielen dicht op de meest onhandige momenten, bijvoorbeeld tijdens een belangrijke vergadering met het bestuur op mijn werk… Gelukkig had ik een goed excuus!

Met de Magische Grens achter de rug, kon ik ook helemaal los gaan met spulletjes kopen. De avond na de echo zat ik al op Marktplaats te surfen. Ik had natuurlijk al eerder gekeken en had al helemaal bedacht welke kinderwagen ik wilde: de Quinny Speedi Papillon! Na flink wat advertenties te hebben bekeken, deed ik uiteindelijk een bod van €200,- voor een volledige set: wagen, reiswieg, Maxicosi, voetenzakken en alle accessoires die je kunt bedenken. En ja hoor! Bod geaccepteerd. Dus meteen een afspraak gemaakt voor een weekje later om de wagen op te gaan halen. Dat werd uiteindelijk ook nog een heel avontuur: samen met een goede vriendin ging ik de wagen ophalen in hetzelfde dorp als waar haar moeder woont, konden we meteen een kopje koffie doen bij moeders. Terwijl ik bij de verkoper in de keuken stond te luisteren naar de uitleg over hoe de wagen in- en uit elkaar geklapt moest worden, voelde ik mijn buik rommelen. Ik kreeg het steeds warmer en voelde me duizelig te worden, tot ik het niet meer hield. ‘Uh… Sorry… Maar ik voel me niet goed… Ik moet echt even naar het toilet…’ Ze wees me het toilet, gelukkig nog net op tijd. Man! Een ontploffing was het! Dat schijnen ook die hormonen te zijn… Wat ongelooflijk gênant zeg! Gelukkig snapte de vrouw die de wagen verkocht wel hoe zoiets gaat, ze vertelde dat zij een keer, ook in het begin van haar zwangerschap, zo’n aanval kreeg in de supermarkt en haar karretje midden in de winkel achtergelaten heeft. Maar toch, het blijf verschrikkelijk gênant…

Die week konden we ook de meubeltjes voor het kamertje ophalen. Dat liet ik mooi over aan de mannen. Veel te zwaar om dat allemaal te sjouwen, hoor! 😉 En zo hadden we de twee grootste dingen in huis voor slechts €500.- Ik moet zeggen, ik was best trots op mezelf, mooie spullen voor niet te veel geld. Want laten we eerlijk zijn, de komende maanden (wat zeg ik, JAREN!) zullen nog duur genoeg worden!